مصاحبه جذاب با دیبالا؛ از شادی پس از گل تا انتقال به لیگ جزیره

مصاحبه جذاب با دیبالا؛ از شادی پس از گل تا انتقال به لیگ جزیره
تماشاچی - چند روز پیش خبرنگار نشریه guardian مصاحبه‌ای مفصل با پائولو دیبالا، الماس درخشان تیم ملی آرژانتین و باشگاه یوونتوس انجام داده است که بسیار جذاب و خواندنی است و باعث آشنایی کامل طرفداران این بازیکن خوش استایل با زندگی او شده است.
درست قبل از کریسمس 2016، پائولو دیبالا آخرین پنالتی یوونتوس را در فینال سوپر جام ایتالیا مقابل میلان از دست داد. او تا مدتها در فکر آن ضربه پنالتی بود تا اینکه یک روز با تماشای فیلم گلادیاتور، ایده‌ای به ذهن او خطور کرد. از آن روز به بعد او همیشه بعد از زدن گل، انگشت شصت و اشاره دست خود را بر روی صورت خود می‌گذارد و از آن به عنوان نماد نقاب استفاده می‌کند. دیبالا پس از تصمیم گرفتن در مورد این نوع شادی گل، تاکنون 64 گل را  برای یوونتوس به ثمر رسانده است.
فلسفه شادی گل مخصوص دیبالا
شماره 10 یوونتوس شمرده صحبت می کند و لحن آرامی دارد. چهره‌ای متفکر دارد و هرچه بیشتر با اوصحبت می‌کنید بیشتر به عمیق بودن شخصیتش پی خواهید برد. او در مورد نوع خوشحالی بعد از گلش می‌گوید:
"من از آن پنالتی و فیلم الهام گرفتم، این فقط یک خوشحالی نیست، فراتر از شادی گل است. بسیاری از زمان‌ها، شما احساس ناخوشایندی دارید اما به هرحال باید به پیش بروید و بجنگید؛ نه فقط در فوتبال، بلکه در تمام مراحل زندگی و اتفاقات بد برای من یا هر کس دیگری اتفاق می افتد، زندگی دشوار است، اما شما باید ادامه دهید: نقاب را مانند گلادیاتورها به صورت بزنید و برای هر نبردی بجنگید. این ایده ای است که من سعی کرده‌ام منتقل کنم. مردم آن را دوست داشتند، آن را درک کردند و این برای من خوشایند است."
نظر دیبالا در مورد مقایسه مسی و رونالدو 
در هنگام مکالمه با دیبالا پرسیدن سوالات فراوانی اجتناب ناپذیر است! از او در مورد کریستیانو رونالدو و لیونل مسی پرسیدیم. دیبالا می‌گوید:
"من بازیکنی هستم که در رختکن و زمین بازی با هردونفر بوده‌ام و از این لحاظ خوش شانس هستم، مردم از من در مورد آنها و اینکه کدامیک بهتر است می‌پرسند، خب آنها باید نظر من را در این مورد بدانند.
خبرنگار با ذوق می‌گوید ادامه دهید، چه کسی بهتر است؟ دیبالا از پنجره نگاهی به بیرون و رشته کوه آلپ می‌اندازد و می‌گوید: من نمی‌توانم جواب این سوال را بدهم!"
صداقت و صراحت دیبالا در پاسخ به سوالات، خبرنگار را غافلگیر کرده است. دیبالا در مورد همه چیز صحبت می‌کند، او در مورد گرم شدن کره زمین صحبت می‌کند و می‌گوید:
"ما باید تغییر کنیم. زمین تنها جایی است که ما می‌توانیم در آن زندگی کنیم."
در مورد کتابخوانی نیز با علاقه صحبت می‌کند و فعلاً در حال خواندن کتاب "زبان بدن" نوشته‌ی آلن و باربارا پیز است( این کتاب به فارسی نیز ترجمه شده است.)
دیبالا در مورد اینکه همیشه در معرض انتقادات است نیز می‌گیود:
"ما انسان هستیم، اگر 10 ویژگی مثبت وجود داشته باشد و یک ویژگی منفی، همه در مورد نکته منفی صحبت خواهند کرد و خب شما نباید روی این موضوع تمرکز کنید."
داستان عجیب اصالت پائولو دیبالا 
زادگاه دیبالا یک شهر بسیار کوچک در آرژانتین به نام Laguna Larga است که در حدود 7500 نفر جمعیت دارد و در حال حاضر یک تابلوی تبلیغاتی بسیار بزرگ از خوشحالی بعد از گل دیبالا را در آنجا برای احترام به این بازیکن نصب کرده‌اند.
اما پدربزرگ پدری او در زمان جنگ جهانی دوم در یک روستای بسیار کوچک به نام کراسنیو زندگی می‌کرد که در حال حاضر تنها 49 نفر در آن سکونت دارند، او توسط ارتش نازی به اردوگاه‌های کار اجباری فرستاده شد اما پس از مدتی خود را نجات می‌دهد و به آرژانتین می‌گریزد، بعد از تحمل سختی‌های فراوان و در حالی که فاصله کمی با مرگ نداشت بالاخره می‌تواند خود را نجات دهد و با زنی که اصالتی ایتالیایی داشت ازدواج کند. اصالت و داستان پدربزرگ برای دیبالا جذابیت زیادی دارد، پائولو می‌گوید:
"من می خواهم ببینم از کجا آغاز شده است. می خواهم به آنجا بروم، گرچه هیچ خانواده‌ای باقی نمانده است. آنجا یک روستای کوچک است که هشت یا نه خانه بیشتر ندارد. برخی از روزنامه نگاران لهستانی مدتی پیش من را با دختر پدربزرگم آشنا کردند اما او درگذشت. پسر عموزاده‌هایی در کانادا دارم و ما با هم صحبت کرده‌ایم اما هنوز با آنها روبرو نشده ام. تلاش کردم گذرنامه لهستانی بگیرم اما نتوانستم برخی از اسناد پدربزرگم را پیدا کنم و به جای آن از طرف مادرم گذرنامه ایتالیایی گرفتیم. دلم می‌خواهد یک روز تابعیت لهستان را نیز بگیرم. احساس می کنم شخصیتم لهستانی تر از ایتالیایی است. شخصیت من کمی سرد مانند لهستانی‌ها است، ایتالیایی‌ها بیشتر احساساتی هستند."
زندگی سخت دیبالا در کودکی و نوجوانی
پدر دیبالا هنگامی که او 15 ساله بود درگذشت. پدرش یک هوادار واقعی فوتبال بود، او هر روز پائولوی کم سن و سال را در یک سفر 70 مایلی همراهی می‌کرد تا با تیم دوم انستیتو کوردوبا تمرین کند تا اینکه در 14 سالگی دیبالا به طور دائم به آنجا رفت تا به همراه نوه‌های دیگر پدر برزرگش زندگی کند. اما وقتی پدرش بیمار شد و تشخیص پزشکان وجود تومور در بدنش بود او دوباره به خانه برگشت.
پائولو در مورد آن روزها می‌ گوید:
"من جوان بودم و اوضاع برایم بسیار سخت بود. مادر و برادرانم متحمل رنج بسیاری بودند، من اولین نفری نیستم که این شرایط را پشت سر گذاشت، آخرین نفر نیز نیستم، این رسم زندگی است، اما ما کسی را در آن بالا داریم که به ما کمک می‌کند. در آن روزها رویای بازی در کوردوبا را داشتم اما تصمیم گرفتم که از این رویا دست بردارم تا در کنار خانواده‌ام باشم."
دیبالا در پاسخ به این سوال که چه چیزی عمال اصلی بازگشت او به فوتبال بود نیز پاسخ می‌دهد:
""خانواده‌ام، خانواده من پناهگاه من بود. وقتی باشگاه تماس گرفت، احساس نمی کردم که بروم. من 15 ساله بودم و نمی توانستم این کار را انجام دهم. من برگشتم چون خانواده ام مرا تحت فشار قرار دادند. اگر اصرار آنها نبود تصمیم من ترک فوتبال بود. "
در این لحظه اشک در چشمان پائولو پدیدار می‌شود. البته این اشک‌ها به خاطر برآورده کردن رویای پدرش است؛ دیبالا جوانترین گلزن تیم کوردوبا شد و رکورد ماریو کمپس را شکست، در 17 سالگی او در اولین حضورش در تیم بزرگسالان تیم اینستیتوتو اتلتیکو مرکزی کوردوبا 17 گل به ثمر رساند.
انتقال به پالرمو و شروع یک ماجراجویی بزرگ
در آوریل 2012 او به پالرمو منتقل شد. حق انتقال او به یک صندوق سرمایه‌گذاری واگذار شده بود و دیبالا باید این انتقال را می‌پذیرفت. دیبالا در مورد این انتقال می‌گوید:
"هنوز هم در آرژانتین تعدادی از افراد دارای حقوقی هستند. فوتبال به یک تجارت بزرگ تبدیل شده است. در بسیاری از مواقع شما نمی توانید کاری انجام دهید. من در آن زمان خیلی جوان بودم اما بسیار خوشحال شدم. از بازی در بخش دوم آرژانتین تا سری آ ایتالیا یک تغییر عظیم بود و من راضی بودم. خانواده‌ام به همراه من به ایتالیا آمدند و ماجراجویی در پالرمو آغاز شد. سال اول خوب پیش نرفت. همه چیز جدید بود، ما تلاش می کردیم اما نتایج بد بود. من در آنجا شرایط بسیار سختی را تجربه کردم و درس‌های زیادی گرفتم . فصل دوم اما عالی بود. تیم نتایج نسبتاً خوبی گرفت و شخصاً نیز بازیهای خوبی را به نمایش گذاشتم. "
بعد از دو فصل حضور در پالرمو زامپارینی مربی این تیم او را سرخیو آگوئروی جدید معرفی کرد و طرفداران او را با مسی و توز مقایسه می‌کردند. دیبالا در مورد این اظهارنظر و مقایسه‌ها حرفهای جالبی بر زبان می‌آورد:
"من همیشه می گفتم که نمی خواهم شبیه هر فوتبالیست دیگری باشم، دلم می خواهد مردم بگویند اهداف من، حرکات من" شبیه به  دیبالا هستند نه هر کس دیگری، مسی، آگوئرو و دیگران افتخارات زیادی کسب کردند و من می‌خواهم افتخارات خودم را کسب کنم. زمان انتقال من به پالرمو انتقاداتی وجود داشت که 8 میلیون یورو برای یک بازیکن 17 ساله که بالاترین رقم قرارداد این تیم تا آن زمان بود کار اشتباهی است؛ اما من با قراردادی 40 میلیون یورویی این تیم را ترک کردم و وقتی به اینجا رسیدم اولین چیزی که از آنها پرسیدند دوباره مربوط به قرارداد بود. خب شما در مورد قیمت های پرداخت شده در حال حاضر چه فکری می‌کنید؟؟؟ "
خبرنگار پاسخ می‌دهد که قطعاً تو یک بازیکن ارزان قیمت هستی و دیبالا لبخند تلخی می‌زند.
انتقال به یوونتوس و ورود به دنیای شهرت
دیبالا در 21 سالگی به یوونتوس پیوست و در چشم برهم زدنی او اکنون 26 سال دارد. دیبالا در این مورد نیز می‌گوید:
"دیوانه کننده است! اگر کسی به من می‌گفت در 26 سالگی بیش از 200 بازی برای یوونتوس انجام می‌دهی، من قطعاً باور نمی‌کردم. اما حالا 5 سال است که در این تیم هستم و چهار قهرمانی لیگ، سه قهرمانی در جام حذفی و یک فینال لیگ قهرمانان را تجربه کرده‌ام."
ترک یوونتوس و انتقال به لیگ جزیره 
دیبالا در فصل قبل عملکرد رضایت بخشی در کنار رونالدو نداشت و در پایان فصل در آستانه جدایی از این تیم بود. پیشنهادهایی از تاتنهام و منچستریونایتد به باشگاه یوونتوس رسیده بود که ظاهراً از آنها استقبال شده بود. 
دیبالا این موضوع را تایید می‌کند که در آستانه جدایی از یوونتوس بوده است و در مورد فضای لیگ برتر انگلیس با اشتیاق صحبت می‌کند، او از بازی در لیگ جزیره استقبال می‌کند و می‌گوید:
"دو سال از قراردادم باقی مانده است. این مدت کوتاهی نیست اما مدت زمان طولانی هم نیست. خواهیم دید که یوونتوس چه برنامه هایی دارد ، شاید تصمیم بگیرند من در تابستان آینده این تیم را ترک کنم و یا شاید از من بخواهند که بمانم، تصمیم با باشگاه است. من اینجا هستم، در باشگاهی که با من خوب رفتار کرده است. ساری کمک زیادی به به بهبود شرایط کرد، او از من خواست که بمانم و من می‌دانستم که او می‌تواند چیزهای جدیدی به من بیاموزد و من از ماندن در یوونتوس خوشحالم."
دیبالا در این فصل هفت پاس گل داده و 11 گل زده است، این آمار بیشتر از کل فصل گذشته است. سبک بازی یوونتوس در این فصل مورد علاقه‌ی دیبالا است. دیبالا در مورد سبک بازی یوونتوس در این فصل می‌گوید:
"اگر مدت طولانی بدون لمس توپ باشم احساس می‌کنم که گم شده ام و بازی را از دست می دهم. من خوشبخت هستم که در تیمی بازی می‌کنم که خواهان مالکیت توپ است، جایی که همه از نظر فنی خوب هستند، شما در طول بازی به این فکر نمی کنید که من یک یا دوبار در طول بازی شانس دارم که کار مثبتی انجام دهدم، میرالیم(پیانیچ) در هر بازی بیش از 120 بار توپ را لمس می‌کند."
عملکرد دیبالا در تیم ملی آرژانتین
در آخرین لحظات گفتگو خبرنگار از دیبالا در مورد عملکردش در تیم ملی آرژانتین می‌پرسد و دیبالا اعتراف می‌کند که از عملکردش در تیم ملی راضی نیست، پائولو در توجیه این موضوع می‌گوید که سبک بازی و فرصت‌هایی که در باشگاه برای او ایجاد می‌شود در تیم ملی وجود ندارد و پیدا کردن جایگاهی در کنار مسی برای درخشش برایش بسیار دشوار است.
منبع : تماشاچی

ارسال دیدگاه

ساری

دیبالافوقالعاده است عاشقشم