چرا دفاع چپ تیم ملی در جام جهانی 2018 نباید رونده باشد؟

چرا دفاع چپ تیم ملی در جام جهانی 2018 نباید رونده باشد؟
تیم ملی فوتبال کشورمان تا کمتر از 80 روز دیگر می بایست در اولین بازی خود در جام جهانی 2018 در تاریخ 25 خرداد 97 به مصاف مراکش برود و علاقه مندان به فوتبال با توجه به بازیهای نه چندان قدرتمندانه ایران در بازیهای دوستانه، نگران وضعیت تیم ملی در جام جهانی هستند؛ با ارزیابی سایر تیم های گروه ایران در جام جهانی 2018 به نکته جالبی رسیدیم که احتمالاً از نظر کادر فنی تیم ملی نیز دور نمانده است.
 

چرا دفاع چپ تیم ملی در جام جهانی 2018 نباید رونده باشد؟

 
دفاع چپ تیم ملی در جام جهانی
 

بیشتر بخوانید؛ تاکتیک بازی با مراکش در جام جهانی 2018

 
با تماشای دیدارهای تدارکاتی پرتغال، مراکش و اسپانیا با حریفانشان به نکته مشترک در هر سه تیم می توان دست یافت به طوری که هر سه تیم یاد شده، قدرت بیشتری در سمت راست خود دارند به طوری که پرتغال با کوارسما، مراکش با حکیم زیاش و اسپانیا با کوکه و داوید سیلوا جناج راست قوی برای تیم های ملی خود تشکیل داده اند؛ با این تفاسیر به نظر می رسد کارلوس کیروش می بایست توجه ویژه ای برای جناح چپ تیم ملی و سازماندهی دفاعی در این بخش از زمین داشته باشد چرا که به نظر می رسد با نفوذ مدافع چپ ایران، فضای لازم برای بازیکنان خلاق جناح راست سه تیم هم گروه ایران بیشتر خواهد شد و در نتیجه مدافع چپ تیم ملی می بایست بازیکنی با خصوصیات استاپری و ایستا باشد چرا که اگر این بازیکن میل زیاد به نفوذ داشته باشد، قدرت حریفان در بازگشت از فضای خالی ایجاد شده به واسطه نفوذ مدافع چپ ما، بسیار زیادتر خواهد شد و می توانند از آن ناحیه به ایران فشار وارد کنند.
 
با توجه به رویه ای که در استقلال و پرسپولیس قبلاً شاهد بودیم، برانکو در جناح چپش، انصاری را به عنوان مدافع چپ ایستا و شفر در جناح چپ دفاعی اش از نورافکن به عنوان دفاع چپ ایستا استفاده می کنند و کمتر به آنها اجازه نفوذ می دهند و در نتیجه در بیشتر دقایق بازی این مدافعین راست استقلال و پرسپولیس هستند که آزاد می شوند و در حملات شرکت می کنند و ما حضور موثر وریا غفوری و صادق محرمی در حملات این دو تیم را بیشتر می بینیم.
 
به نظر می رسد کیروش نیز در جام جهانی می بایست رویه برانکو و شفر را در پیش بگیرد چرا که اگر بخواهد از میلاد محمدی که تمایل زیادی به نفوذ دارد در این پست استفاده کند، احتمالا خط دفاع تیم ملی در مواجهه با حریفان با کمبود نفر مواجه می شود و یکی از مدافعین میانی می بایست پست خود را برای پوشش جای خالی دفاع چپ رها کند که این موضوع در نهایت به ضرر تیم ملی تمام خواهد شد.
 
این چینش در بسیاری از تیمهای باشگاهی و ملی جهان عرف به حساب می آید و یکی از مدافعین کناری معمولاً با خاصیت دفاعی تر در میدان حاضر می شود تا در حملات با دو دفاع میانی در زمین خودی بمانند و مربی تیم بتواند با خیال راحت، سیستمهای سه دفاعه را در هنگام حمله مورد استفاده قرار دهد؛ چیزی مثل 2-5-3 یا 3-4-3 .
منبع : تماشاچی

نظرات